Dag 2 : La Combe - La Féclaz

De eerste schreden op sneeuwschoenen

Na een goede nachtrust stonden we zondagmorgen vroeg op voor de eerste bus die ons een stukje omhoog kon brengen. We zaten nog geen tien minuten in de bus en opeens lag er overal sneeuw. In La Combe stapten we uit. We gingen het bos in om meteen tot over de 1100 meter te klimmen. Een echte winter wandeling met sneeuw op de bomen en mooie doorkijkjes naar het dal. Omdat er een goed pad was waren de sneeuwschoenen nog niet nodig. "Ik ga ze toch uitproberen," zei Kees bij de eerste pauze. Even oefenen met de bindingen en Kees stoof de berm in. En ja hoor, hij kon zo over de losse sneeuw heen lopen zonder weg te zakken! Meteen begon iedereen met het monteren van de "raquettes" zoals ze in Frankrijk heten. Wel even wennen maar ook mij lukte het om een proeftochtje te maken zonder weg te zakken of onderuit te gaan!

Na deze onrustige koffiepauze weer op pad. Bij Col de Plainpalais kwamen we even het bos uit. Veel uitzicht hadden we helaas niet omdat het intussen behoorlijk mistig geworden was. We vervolgden de route door het bos naar La Féclaz. Hier kwamen we het eerste echte wintersport gebeuren tegen. Een uitgezet raquette-parcours en langlaufloipes. Even later kwam er een arrenslee aan, getrokken door twee stoere paarden! Leuk om te zien al die bedrijvigheid opeens. Het was de bedoeling dat we van hieruit naar Le Revard zouden gaan, maar de gîte van Le Revard was vol en ook in het hotel konden we niet terecht, waardoor we de route aan hebben moeten passen. Volgens de kaart liepen er wel wandelroutes terug naar Saint Jean d'Arvey maar dat kon wel eens te steil zijn. Gelukkig kwamen we iemand tegen die er bekend was. Ellen spreekt het beste frans dus die deed het woord. "We moeten naar Saint Jean d'Arvey, kunnen we hier nu wel naar beneden als er zoveel sneeuw ligt"? "Je kunt het beste via de Col de la Doria gaan, dat is niet moeilijk, bij de andere doorgang kom je op een steile ladder uit, dat zou ik nu niet doen! ", was het antwoord. Eerst gingen we naar het Croix de Nivolet, een uniek punt op de rand van het Massif des Bauges. Volgens de informatieborden had je daar een panorama over het Lac du Bourget en Aix-les-Bains. Maar helaas, toen we daar aankwamen was het nog mistiger geworden. We moesten opletten dat we elkaar niet kwijtraakten, van een meer was helemaal niets te zien.

Dus op naar de Col de la Doria. Die bleek toch niet zo gemakkelijk te zijn als onze gids zei. Een smalle doorgang, toch nog flink steil en daarbij verijst! Onder de losse bladeren lag een verraderlijk laagje ijs. Je kon alleen langs de rand van het pad lopen en moest daarbij steeds steun zoeken aan de rotswand. We waren net voor een bocht toen we twijfelden om door te gaan. "Ik ga wel even proberen," opperde ik, we hadden geluk, want na de bocht was het over. En daar was onze beloning: een waterval zoals je in een sprookje wel eens ziet. IJspegels van meer dan een meter lang en hele muren van ijs waar het water tussendoor stroomde. Op een bruggetje hebben we zomaar een hele tijd staan kijken.

De rest van de route was makkelijk en we waren om zes uur weer terug in de herberg. "Nu eerst een biertje," zei Kees. Dat hadden we wel verdiend. Een prima maaltijd en goede nachtrust was onze voorbereiding voor de volgende dag.

Volgende pagina : de derde dag.