Stenen op de Albrunn pas

BINNTALHÜTTE - RIFUGIO MARGAROLI

Het ziet er vanochtend goed uit. Wel wat mistflarden maar ook zon. Op ons gemakje omhoog gewandeld over het goed begaanbare pad naar de Albrunpass.

Ook de afdaling na deze pas is heel gemakkelijk. Niet ver beneden de pas ligt de splitsing tussen het pad naar het zuiden, naar het Lago di Dévero dat hardblauw in de zon ligt te blinken, en naar de Scatta (Scharte) Minoia en het daar achter gelegen Lago Vannino. Beide routes zijn duidelijk gemarkeerd.

In dit leuke gebied, waar al uitzicht is op het Pianboglio-meer en het enorme meer Lago di Dévero, springen heel wat marmotten rond. Verder hebben wij ook een dier gezien wat slanker is dan een marmot, een hermelijn misschien? Lucie heeft veel film opgemaakt aan het fotograferen van deze kleine diertjes.

Lago di Dévero

Ons pad naar Scatta Minoia loopt langs de stenen boerenschuren van Alpe Forno inf. De pas is een mooie langerekte doorgang, met eerst een soort keteldal, daarna een ondiep meertje en vervolgens de echte pas (2599 m.) met daarbij een gebouwtje (de Biv. Conti van de CAI). Op de pas is het Lago Vannino nog niet te zien. Pas na een stukje te hebben gelopen wordt het meer zichtbaar in haar groen/blauwe pracht.

Wij dalen af naar Alpe Curzalma en vervolgens naar de hut Rifugio Margaroli (2194 m.), waar wij omstreeks drie uur aankomen. Het Lago Vannino ligt in een kaal landschap omgeven door hoge bergen van zo’n drieduizend meter hoog. Ten noordwesten van het meer ligt de Sabbione (Hohsand) gletsjer, waar kennelijk ook mensen over lopen want ik zag bij de hut lieden met stijgijzers, pickel en touw. We hebben besloten dat verder lopen geen zin heeft. Crampiolo is te ver (afdaling van 1200 m.!!) en aan het Lago Busin is vermoedelijk niets. Die afdaling komt morgen wel.

Op pad naar Scatta Minoia

De Rifugio Margaroli is een heel wat modernere hut dan de Binntalhütte, die klein en donker is. En in de Rifugio Margaroli is echte Italiaanse espresso en cappucino verkrijgbaar! Van de Franstalige omgeving van de Binntalhütte zijn wij nu echt in Italië terecht gekomen. Er zijn heel veel Italianen, ook dagjesmensen, want het Val Formazza is niet ver. Ik kan mijn Italiaans proberen op te poetsen. Ook het eten is helemaal Italiaans, met de "primi piatti" en de "secondi piatti" (ik weet niet precies hoe je dat schrijft).

In de namiddag zijn we nog omhoog gelopen naar het meertje Lago Srüer (2330 m.) dat boven het Lago Vannino ligt en we hebben daar stenen verzameld. Waarschijnlijk komen degenen die een gletsjertocht hebben gemaakt in het Hohsand-gebied hier naar beneden.

>> vierde etappe : Rif. Margaroli - Crampiolo

Lucie steekt een riviertje over