ALPE VEGLIA - VARZO

Het is zaterdag en het ziet er vanochtend in Cornu niet al te best uit. Wij besluiten daarom om langs de jeepweg van Alpe Veglia naar het zuiden te lopen, richting Varzo, door het dal van de woeste Cairasca-rivier. Deze jeepweg loopt tot de brug vlak ten westen van het dorp San Domenico. Ik heb grote bewondering voor de jeepbestuurders die deze weg berijden. Het is een steile, bochtige weg met een hoop zwakke plekken. Na de winter zal er elk jaar wel veel te repareren zijn. Wij komen een groot aantal jeeps tegen die omhoog hijgen en puffen, volbeladen met mensen en bagage, op weg naar Alpe Veglia. Ook het vervolgpad ten westen van de rivier, na de brug, wordt behoorlijk bereden door automobilisten. We hebben mooie uitzichten op de dorpen aan de andere kant van de rivier en op de Cairasca-rivier zelf. Helaas regende het een beetje.

Op gegeven moment hebben wij het bordje "muildierenweg Trasquera" rechtsaf genegeerd, wat niet zo slim was. Het pad liep zo mooi door langs de rivier, dus waarom naar Trasquera lopen... Op gegeven moment (ergens ter hoogte van San Bernardo) liepen we vast op een gebouw met daaronder een stuwmeer en konden we niet verder. We konden kiezen tussen teruglopen naar de brug en over het asfalt ten oosten van de Cairasca-rivier verder lopen, of teruggaan naar de afslag naar Trasquera. Gezien het natte weer kozen we voor het eerste, al is asfalt niet zo fijn voor de voeten.

Vanaf het asfalt kunnen wij de steilheid van de hellingen onder Trasquera bewonderen. Hoe daar een pad naar Iselle naar beneden kan gaan is mij een raadsel. Jan zegt dat het pad er echt is, en onder eindigt in steile trappen, die tussen bomen door lopen en waarschijnlijk van een afstand onzichtbaar zijn.

In Varzo-centrum aangekomen (helaas ontbraken in dit stadje leuke voetpaadjes) ploffen wij bij een cafeetje neer voor de cappuccino. Het is bewolkt en leek niet veel zin te hebben om verder te gaan. Daarom hebben wij een kamer genomen in het Albergo ristorante Sempione (Sempione is Simplon in het Italiaans) aan de weg naar de Simplon-pas. Lucie heeft het adres van het plaatselijke verkeersburo gekregen. We hebben geen zin om te kijken of er andere rustiger gelegen overnachtingsgelegenheden zijn.

Terwijl ik dit schrijf - om vier uur ‘s-middags - regent het flink. Vervolgens gaat het ook onweren. Mijn maag rammelt maar rond deze tijd serveren de restaurants geen maaltijden, we zijn tenslotte in Italië. Ik ben tijdens het onweer het oude centrum van Varzo ingewandeld op zoek naar een batterij voor mijn camera (helaas, nul op rekest). Het oude centrum is best de moeite waard voor een wandeling, en ik ontdek daar een restaurant met vegetarische schotel, Bar Trattoria Derna. Ik heb maar meteen gereserveerd voor het vroegst mogelijke tijdstip, dat is om zeven uur. Vervolgens hebben wij er ‘s-avonds heerlijk gegeten. Een aanrader als je gedesillusioneerd door onweer, wind en regen uit de bergen komt!

VARZO - WEG NAAR GONDO, LIFT, GOND0 - SIMPLON-DORP

He bah, ook deze zondagochtend ziet het er somber uit met het weer: er hangt regen in de lucht. De weg van Varzo (Italië) naar Gondo (Zwitserland) is niet zo geschikt voor wandelaars, zodat we besluiten niet naar Gondo te wandelen.

Het duurt nog een tijd voordat de bus komt, dus gaan we lopen richting Gondo en proberen te liften. Als liftbordje gebruiken we een kaart - op de achterkant hebben wij een grote letters "GONDO" gekalkt. Na een voor ons geval oneindige tijd, en net voordat de tunnels beginnen, krijgen we een lift van twee aardige Italianen uit Varzo. De grenscontrole van de Italianen en de Zwitsers leverde geen problemen op, ondanks het feit dat ik met een rugzak op de knieën achterin zit. Onze gastheer en gastvrouw vonden dat - voorzover ik uit hun Italiaans kon opmaken - wel grappig. Ik zag de douaniers wel omkijken toen wij met onze rugzakken vlak voorbij de douane uit de auto stapten. Het regende in Gondo dus zijn we eerst maar eens op het terras van het Hotel de la Poste gaan zitten voor een hapje. We besluiten om de Italiaanse lires uit de pot in Zwitserse franken om te wisselen. Ik kan eindelijk een batterij voor mijn camera kopen.

Toen op pad gegaan langs de wandelroute van Gondo (855 m.) naar Brig, de zgn. Stockalperweg. Dit is een historische route om de Gondo-kloof te ontwijken. De route is genoemd naar een beroemde bewoner van Brig, Kaspar Jodok Stockalper, die daar in de zeventiende eeuw woonde en actief was in de handel naar Italië. In Gondo werd vroeger goud gewonnen.

Canyoning

De route voert eerst door het mooie Zwischbergental. In de rivier het Grosses Wasser waren lieden bezig met canyoning, een nieuwe soort van zwemmen. Het ziet er spectaculair uit. Bij het stuwmeer in het Zwischbergental zitten we op ca. 1350 m. dus dat was ongeveer 450 m. stijgen, waarover we ongeveer anderhalf uur hebben gedaan inclusief pauze. Om twee uur ‘s-middags beginnen we de klim naar het dorpje Furggu, waar de pas is. Toen zaten we al een stuk boven het meer, waarschijnlijk op 1400 m. Het restaurant dat er in het dal is, hebben we niet gezien, het stond ook niet op de bordjes. Het zigzagpad omhoog is steil en vermoeiend, maar prima beloopbaar. Gezien de grauwe luchten besloten we flink door te lopen om te voorkomen dat het onweer uitbreekt als we boven zitten. Om circa drie uur zijn we in Furggu (1872 m.). Gelukkig is het tot nu toe redelijk droog gebleven en is er nog geen onweer te bekennen.

Als we afdalen door het "Feerberg" begint het wat serieuzer te regenen. We wandelen een mooie route door lariksbos, afgewisseld door weilandjes. Omstreeks vier uur zijn we beneden bij de rivier en ik begin flink moe te worden. Komt dat door de regen en de kou? Bij het gehucht Gstein (vlak bij Gabi) de richting Simplon-Dorp ingeslagen, via grasweggetjes komen we bij het viadukt van de grote weg van Gondo naar de Simplon-pas, waaraan Simplon-Dorp ligt. Omstreeks kwart voor vijf rollen we vermoeid het door Jan aanbevolen hotel Fletschhorn binnen. We worden allerhartelijkst ontvangen en duiken meteen onder de douche om op te warmen. De regen zet nu echt door en ‘s-avonds breekt het onweer uit. Het dal hangt vol met nevel, heel het uitzicht is weg. In het hotel genieten we van raclette, dat is aardappelen met gesmolten kaas.

>> zevende etappe : Rond Fiesch