op weg naar de Ben Macdui

De Cairngorms

Door : Hanneke v.d. Boogerd.

De Cairngorms liggen halverwege Edingburgh en Inverness, het is een bergketen waar 's winters veel geskied wordt maar waar je in de zomer ook meerdaagse trektochten kan maken. Wij wilden een tocht van vier dagen maken (het werden drie dagen) door het centrale deel van de Cairngorms, voor deze tocht hadden we maar een kaart nodig; van de roze Landrangerserie de 1:50 000 kaart van Granton, Aviemore en de Cairngorms (dit is nr. 36). Voor andere nuttige informatie en verwijzingen kun je kijken in het verhaal over wandelen op de Hebriden, onder het kopje algemene info. Tijdens deze tocht wilden we ook een Munroe (de Ben Macdui, 1309m) meepikken. Omdat in de Cairngorms alleen onbemande hutjes (bothy's) staan zonder enige voedselvoorraad moesten we alles zelf meenemen. Om bij het startpunt van de wandeling te komen konden we bij de camping de bus naar het Aviemore skicentrum nemen. Er rijdt meerdere keren per dag een bus, want bij het skicentrum is een heuse skilift die het in de zomer ook doet.

Skicentrum (650m) - Ben Macdui (1309m) - Hutchison Memorial Hut (700m)

We zijn onze tocht bij de skiliften gestart; rechts van deze liften begint het wandelpad. Omdat hier erg veel wordt gewandeld pleegt men veel onderhoud aan de wandelpaden en ze zijn dan ook prima te belopen. Ons eerste doel voor vandaag was de top van de Ben Macdui. Het pad is zeker het eerste stuk erg duidelijk en makkelijk, het stijgt langzaam maar zeker door tot op een soort plateau, wat vol met blokken ligt. Hier stopt het pad en moesten we de weg verder zien te vinden aan de hand van een paar steenmannen. Na dit plateau daalden we een stukje af naar een enorm groot blokkenveld wat we dwars over hebben gestoken. Ook hier en daar zagen we wat steenmannen en aan de linkerkant een meertje (Lochan Buidhe). Het meertje hebben we aan de linkerhand gehouden en van de twee hoge bergen die we voor ons zagen hebben we de rechtse (de hoogste, de Ben Macdui) gekozen. Het paadje wat naar de top leidt konden we redelijk makkelijk vinden omdat we braaf de steenmannen hadden gevolgd, het is een wat gruizig paadje maar na een niet al te lange klim stonden we op de top.

Het laatste stuk over de blokkenvelden is behoorlijk onoverzichtelijk en zeker bij slecht weer niet aan te raden. Omdat het al relatief hooggelegen is kun je al snel in de wolken of mist terechtkomen en jezelf oriknteren is in dit gebied moeilijk. Ook bestaat het gevaar dat je zonder er erg in te hebben op een rotsrand staat en dan naar beneden tuimelt. De Cairngorms zitten namelijk vol met dit soort steile afgronden.

bovenop de Ben Macdui

Na het behalen van de top en het bijleggen van een steen op het hoogste punt zijn we min of meer linksaf afgedaald. Ook hier was het pad niet helemaal duidelijk omdat de helling vol met stenen ligt, maar met een beetje goed zoeken en opletten lukte het ons om goed beneden te komen. Met mooi weer kun je beneden een meer zien (Loch Etchachan), langs dit meer loopt het pad en is een mooi referentiepunt. Het pad is niet moeilijk en echt steil wordt de afdaling ook al niet. Het landschap is hier kaal, stenig en met sneeuwresten langs het meer. Bij het meer zijn we rechts gegaan richting de Hutchison Memorial Hut (een bothy). Het pad werd hier wel even wat steiler en je volgt een naamloos riviertje. Toen we bij de bothy aankwamen was er net een groep pubers met begeleiding neergestreken om daar te blijven slapen, wij zijn toen maar een stukje doorgelopen en hebben aan de andere kant van de rivier een plekje voor de tent gezocht.

op weg naar de Hutchinson Hut

Hutchison Hut (700m) - Corrour Bothy (550m)

De volgende dag vertrokken we met zonneschijn richting de Corrour Bothy. Na verschillende 'wegwerkzaamheden' en een helikopter die materialen kwam brengen voor de werkmannen kwamen we in een nieuw dal terecht; de Glen Derry en ons kleine doorwaadbare riviertje van gister was ondertussen een echte grote rivier geworden. In dit dal doen ze iets met herten want er waren allerlei hekken en afrasteringen waar we langs en door moesten, we hebben die herten ook nog met z'n allen over de heuvels zien rennen, maar het was helaas te ver weg om ze goed te kunnen zien.

Ons wandelpad werd ondertussen steeds breder en wordt zelfs een karrenspoor, tot we bij een brug over de rivier kwamen. Het karrenspoor gaat rechtdoor, maar wij zijn de brug overgestoken en daar kwamen we weer op een echt wandelpad. We liepen toen aan de rechterkant van de rivier. Een klein stukje na de brug liepen we het bos in en ook hier zagen we mooie kampeerplekjes. Toen we weer uit het bos tevoorschijn kwamen stonden we weer voor een nieuwe rivier met aan de overkant een bothy (Derry Lodge) en een brug. Deze hut zag er op de een of andere manier erg bewoond uit en we hoopten daar een kop thee en fatsoenlijk drinkwater te krijgen. Helaas was het allemaal maar schijn; er was niemand, dus geen thee en fatsoenlijk water. Toen maar weer terug de brug over en linksaf gegaan. Het pad werd wat verderop weer breder tot we door een hek moesten. Toen we hier aangekomen waren was de zon verdwenen en er kwamen steeds meer wolken, meer wind en daarna ging het hard regenen, gelukkig hadden we die regen recht in ons gezicht.

Na een rivier over te zijn gestoken begon het pad serieus te stijgen langs een heuvelrug, die heuvel bleven we volgen tot we een rivier in een nieuw dal zagen (de River Dee). Aan de andere kant van de rivier zou een bothy (de Corrour bothy) staan, maar door alle regen en wind duurde het erg lang voor we hem zagen. In het hutje hebben we een tijdje zitten schuilen en we hebben zelfs nog serieus overwogen om erin te slapen, maar omdat er geen hout was te vinden om een haardvuur te maken bleef het ellendig koud in de hut. Gelukkig werd het droog en dat was voor ons voldoende reden om gauw de tent op te zetten en daarin te gaan slapen. Die avond kregen we bezoek van de herten, ze kwamen heel dichtbij en ze leken helemaal niet bang voor ons. Dat was eigenlijk wel raar, wij hadden altijd het idee dat 'wilde' dieren niets van mensen moesten hebben, maar misschien waren deze herten niet zo wild als we dachten.

de Corrour bothy

Corrour Bothy (550m) - Lairig Ghru (835m) - parking (450m)

De volgende ochtend was het grijs en guur weer, maar gelukkig was het wel droog. Voor vandaag hadden we de laatste etappe op het programma staan; we wilden via de Lairig Ghru (een soort steensloot) afdalen en dan door het bos terug naar de camping. We waren alleen aan het twijfelen of we wel echt door het bos wilden want we hadden al gezien dat ze volop aan het bomen kappen waren en om nou door een omgezaagd bos te lopen vonden we ook niet zo leuk.

Maar eerst moesten we door de Lairig Ghru, er zijn mensen die zeggen dat het daar prachtig is, dus dat wilden we zelf ook wel eens zien. Eerst zijn we teruggelopen naar het wandelpad en daar zijn we links gegaan. We bleven de rivier (de River Dee) stroomopwaarts volgen en na een uurtje begon het pad te stijgen op weg naar de steensloot. Tot onze verbazing werd het best druk met mensen die van de andere kant kwamen om de Lairig Ghru te zien en te belopen. Toch wel vreemd vonden we, want zo mooi was die steensloot tot nu toe nou ook weer niet. Toen we bij het eigenlijke gedeelte van de Lairig Ghru aankwamen zagen we wat het nou echt was; een enorm blokkenveld ingeklemd tussen twee steile gruizige kale rotswanden. We zagen geen steenmannen die ons de ideale route konden wijzen dus hebben we die zelf maar gezocht. Verdwalen behoorde vandaag niet tot de mogelijkheden, want het was ons volkomen duidelijk waar we naar toe moesten. De Lairig Ghru is zowaar een heuse pas (835m) met in de aanloop en het afdaling alleen maar blokken. Nadat we drie kwartier bergop over de blokken waren gelopen kwamen we bij het hoogste punt waar het nu toch wel erg druk met mensen werd; we zijn toen maar snel doorgelopen. Nadat we over de pas heen waren ging het blokkengebeuren vrolijk door en na weer een uur stenenstappen waren we blij dat we weer op een gewoon wandelpad uitkwamen. Langs dit pad was een steile afgrond en na een stuk lopen zagen we ook een klein wild riviertje in de diepte.

uitzicht vanaf de Ben Macdui

Hier hebben we een tijd lopen overleggen wat we zouden gaan doen, het weer was nog steeds guur en we hadden de keuze om door het gekapte bos naar de camping te lopen of om bij brug over de rivier via een naamloze pas naar de weg te lopen en daar de bus aan te houden die ons naar de camping kon brengen.

Toen we bij de oversteek over de rivier kwamen konden we pas goed het dal in kijken en daar zagen we dat er van het bos niet echt veel meer over was. Bij deze oversteek zagen we ook het pad wat ons naar een andere pas bracht en van daar konden we gemakkelijk bij de weg komen, hier hebben we snel voor het laatste gekozen, het bos zag er echt te troosteloos uit. Het pad naar de naamloze pas ging rechts gelijk stijl omhoog en na een pittig stuk stijgen kwamen we op een grassig en redelijk vlak stuk, daarna volgde een nieuwe klim op weg naar de pas. Toen we daar aankwamen zagen we dat deze pas het kleine broertje van de Lairig Ghru kon zijn; een smal blokkenveld, wat nu echt een op sloot leek, ingeklemd tussen twee steile rotwanden die vol met gruis en stenen lagen. Door deze spannende sloot moesten we afdalen naar een goed wandelpad. Dit blokkenveld vond ikzelf best eng, de stenen lagen absoluut niet stabiel, kantelden weg onder onze voeten en de rotswanden zagen er erg steenslaggevaarlijk uit. Gelukkig waren we er snel doorheen en konden we over een comfortabel pad naar beneden lopen. Vanaf dit pad konden we ook het skicentrum zien en we zagen ook de bus rijden. Het pad bleef eenvoudig te volgen en toen we al bijna bij de weg waren zagen we de bus naar beneden rijden. Het laatste stuk hebben we hard gerend om op tijd te zijn om de bus aan te houden, maar helaas werkte de chauffeur niet zo mee, die reed vrolijk door. Voor ons zat er niet veel anders op om dan maar langs de weg naar beneden te lopen en bij de eerste de beste bushalte (bij een camping) die we zagen te wachten op de volgende bus naar Aviemore.

op weg naar de Corrour bothy