Het thema van deze sneeuwschoenwandeltocht: de Engstlenalp

Vrijdag

De treinreis verloopt niet helemaal voorspoedig: Marian was donderdagmiddag zo suf om een verkeerd paspoort mee te nemen. De grote vraag is dus: komt ze Zwitserland wel in en hoeveel tijd gaat ons dit kosten. Gaat het uren kosten met moeilijk gedoe om te regelen dat vanuit Nederland het paspoort van Marian aan de Zwitserse douane wordt gefaxt? Als we vrijdagochtend op het Badener Bahnhof op de grens tussen Duitsland en Zwitserland arriveren, begeleidt een vriendelijke Zwitserse douanier ons naar de Duitse douane, waar Marian zonder al te veel problemen een prachtig Duits Ausweis krijgt die ongeveer een week geldig is. Vertraging: één uur, dus dat valt heel erg mee. Gelukkig ziet ze er uit als een vriendelijke sufkop die van bergsport houdt (wat ze ook is tenslotte).

Van het Badener Bahnhof reizen we de grens over naar het Baselse Bahnhof, waar we aansluitend een trein naar Interlaken kunnen pakken. Vervolgens nemen we een boemeltje dat ons langs de Brienzer See, die in de zon ligt te blinken, naar Meiringen brengt. Aangezien het iets later is dan de bedoeling was, pakken we een taxi die ons al een eindje omhoog brengt, namelijk naar Wagenkehr, dat op circa 1200 meter ligt.

Terwijl er in Meiringen en Innertkirchen geen sneeuwvlokje te bekennen is, begint in Wagenkehr de sneeuw! De sneeuwschoenen moeten dus meteen aan. Er ligt een sneeuwlaag van 50 cm. tot 1 meter, maar het is wel vochtige plaksneeuw. Dat hebben we geweten, want hoewel de afstand van Wagenkehr naar het doel van deze dag, Engstlenalp, maar circa tien kilometer is, zijn het door de sneeuwcondities loodzware kilometers.

Het begin van het Gental, ten noordoosten van Meiringen

Onderweg komen we de vriendelijke hoteleigenaar tegen die ons bezweert vooral niet van het hoofdpad af te wijken: er is hier volop lawinegevaar. Dat is ook wel te zien aan de oude sneeuwlawines die we her en der tegen komen. Hoger in het dal horen we de keien vanaf de omgeving van de Balmeregghorn naar beneden donderen, juist aan de kant waar we twee dagen later de oversteek naar Tannalp zullen gaan maken.
Bij Schwarzental pauzeren we even bij het gesloten restaurant. Achter het restaurant zijn bevroren watervallen te zien en stort ook het verse smeltwater naar beneden.

Het Gental, nu als we wat hoger zijn gekomen

We genieten van de uitzichten die het Gental ons heeft te bieden: de terugblik op het massief naar het zuidwesten (waarschijnlijk de Hangendgletscherhorn en omgeving), bevroren watervallen die bezig zijn te ontdooien en overal verse waterstroompjes, veroorzaakt door de dooi. Er mag dan een flink pak sneeuw liggen, de temperatuur ligt deze middag ruim boven nul; ik schat zo tien graden.

Hogerop bewonderen we een grote waterval bij Undere Graben en hier beginnen we toch wel heel erg naar de Engstlenalp uit te zien. Doordat we door het bos wandelen hebben we er geen idee van hoe ver de alp nog is. We zijn heel verheugd als we er eindelijk zijn.

Onze verblijfplaats, het Hotel Engstlenalp

Na een pauze met thee, wordt het tijd om de omgeving even te verkennen. Er zijn nog nauwelijks sneeuwschoensporen te vinden, hoewel de sneeuw redelijk oud is. Dat komt omdat het hotel nog maar net is open gegaan. Een wandelingetje naar het westen leert dat het voetpad onder de Spycherflue onbegaanbaar is: het ligt vol met keien die ook nog naar beneden komen. Dat pad kunnen we niet volgen als we overmorgen naar Tannalp willen.

Prachtigste uitzichten tijdens de zonsondergang

Teruggekeerd op het terras van het hotel blijven we nog lang hangen: we worden vergast op een prachtige zonsondergang. Telkens opnieuw trek ik de camera weer uit het tasje om nog weer een nieuwe foto te maken.

Na een avondmaaltijd met kaasfondue rollen we voldaan onze bedjes in: dit is dik voor mekaar!

Volgende pagina : zaterdag.

Zonsondergang op de Engstlenalp