Start / De stilte van de Alpi Apuane

Op een bewolkte donderdag in oktober, een paar maanden later, begonnen Lucie en ik ons Toscaanse wandelavontuur. Die middag waren wij per trein in de Garfagnana gearriveerd en na een snelle pastamaaltijd werden wij weggebracht. Laura had ons geadviseerd om te starten bij de Rifugio Rossi, ergens hoog in het gebergte. Deze hut was wel gesloten, maar volgens het toeristenburo zou er wel een winterruimte zijn. Laura zou ons er wel in de buurt brengen over allerlei halfverharde weggetjes, zodat wij tijdig voor het donker bij de hut zouden kunnen zijn.

Rond een uur of vijf in de middag staan we na een wilde autorit over grindwegen bij een groot bord waarop staat dat wij ons in het nationale park van de Alpi Apuane bevinden. Iets verder ligt de splitsing en begint het pad, dat langzaam maar gestadig naar de hut klimt. Als we bij de hut aankomen begint het al te schemeren.

Rif. Rossi, zichtbaar op de verlichte helling in het midden

Het uitzicht is adembenemend - eigenlijk hoort het niet dat we al na een uur lopen zo'n mooi uitzicht hebben. Beneden ons liggen de dorpen in het Garfagnana-dal te blinken. Om ons heen is het onwerkelijk stil - het is windstil, er is geen geluid van water en ook niet van vogels.

Zoals beloofd is er water bij de hut, een klein straaltje iets lager en een klein straaltje vlak bij de hut. De hut heeft een schuilruimte voor de winter, zonder bedden maar wel met banken en een open haard (hout is hier nauwelijks te vinden). Wij rollen onze slaapzakken uit en onder het kokkerellen genieten wij van de omgeving. Zeer voldaan zweven wij weg tussen de nachtelijke nevels.

>> volgende etappe : Rif. Rossi - Capricchia