Donderdag : San Sebastian - Roque el Sombrero

Kennismaking met het zwarte land begroeid met wolfsmelkstruiken

Vroeg op, meteen het licht aan, ik chagrijnig. We verdelen de spullen over de rugzakken en gaan op zoek naar koffie en een plaats waar we het teveel aan spullen, we zouden tenslotte eerst naar La Palma gaan, kunnen achterlaten. In het café op het plein met de prachtige bomen zitten wat lokale mannetjes koffie en alcohol te nuttigen terwijl de TV aanstaat. We drinken een koffie en nadat blijkt dat we hier ook de spullen kunnen achterlaten, bestellen we ook maar de 'torte' die de ober ons aanraadt. 'Torte' blijkt een tosti te zijn, niet het ontbijt wat we in gedachten hadden, maar vooruit. Wasbenzine, oftewel 'petrolina', voor de brander is uiteraard is onbekend op het eiland. Dan maar 'gasoline sin plomo'. We weten direct waarom alle toeristen hier een auto huren, zulke goedkope benzine (fl. 0,95 per liter), daar moet je gebruik van maken.

Eindelijk op weg. Het kost even wat moeite om het pad te vinden, maar al snel lopen we over een smal paadje omhoog. Het is een beetje heiig, het zonnetje schijnt lekker. Dwarrelend door de droge en lage begroeiing verdwijnt mijn nukkige bui. Met mijn nog half slaperige ogen zie ik Ellen een andere kant op lopen. Zelf loop ik rustig verder over een zeer vaag en langzaam verdwijnend paadje. Het loopt makkelijk en in de wetenschap dat we naar een strandje lopen, daal ik tegelijkertijd langzaam af. Plotseling wordt het me duidelijk dat we elkaar kwijt zijn.

Uitzicht op Playa de la Guancha, hierna volgt een mooi slingerpad naar beneden

De omgeving afspeurend zie ik Ellen ongeveer 100 meter hoger staan. Verder afdalen de barranco in is niet meer mogelijk, dus struinend omhoog richting Ellen. Heerlijk, lekker klauteren over de rotsen, vol energie. Samen lopen we verder richting Playa de la Guancha, een leeg rotsachtig strandje met een klein huisje. We duiken het water in. De bewoner van het huisje blijft op gepaste afstand toekijken. We eten wat en gaan langzaam op pad, rustig klimmen we de barranco uit, dalen af de volgende barranco in en springend van rots naar rots trekken we over een droge rivierbedding het binnenland in. Tegen de tijd dat het pad sterk gaat stijgen ontmoeten we vier Nederlandse wandelaars, die ons erop wijzen dat de eigenaar van het stuk land aan het eind van de bergkam niet gediend is van wandelaars over zijn land. Het is 14.00 uur, het is warm en de zon brandt in onze nek als we de steile kam opklimmen.

300 Meter omhoog is geen peulenschil op deze eerste wandeldag in een temperatuur die we in Nederland lang niet meegemaakt hebben. Eenmaal boven hebben we een halfuur rustig zitten in de schaduw en veel water nodig om bij te komen van de inspanning. Dan lopen we verder, het pad stijgt nog steeds, maar niet meer zo extreem. Twee dingen worden ons duidelijk: het geplande eindpunt zullen we niet halen en we hebben niet zoveel water meer. Vier zwartbonte koeien onder een palmboom, geweldig.

Bij een aantal roestige vaten met water, waarop een olieachtig laagje drijft, vullen we onze flessen; pilletje erbij. Water voor nood hebben we in ieder geval. Een zwarte tyleenbuis wijst op een regelmatige toevoer van water. Verder lopend kruist deze tyleenbuis regelmatig ons pad. We nemen het zekere voor het onzekere en nemen de oostelijke kant van de kam om niet uit te komen op het land van de boze boer. Op 650m hoogte vinden we een vervallen hutje tussen Roque del Sombrero en Roque de Magro. Hier blijkt ook de tyleenbuis vandaan te komen. Water!

We zetten onze tent op uit het zicht van de weg en de huisjes. Een mooie kampeerplaats vol bloemen en insecten. Eén van de laatstgenoemde vindt het nodig om in de bovenkant van mijn voet te steken terwijl ik op blote voeten in mijn sandalen loop. Nu zijn de meeste insectenbeten niet plezant, maar deze zit precies op de overgang van mijn wreef en mijn enkel. In combinatie met een schoen en veel beweging, zal deze beet in de komende dagen uitdijen tot de grootte van een half ei.

>> vrijdag : Roque el Sombrero - El Cedro