de MacLeods Tables

Skye Duirinish

Dunvegan ligt weer op een ander schiereiland en dit deel van Skye noemt men hier Duirinish. In Dunvegan zou 'niets' te doen of te krijgen zijn volgens de boekjes (de rough guide), maar dat was wat overdreven. Er is een winkel waar ze ook allerlei biologisch verantwoord spul verkopen, er zijn twee kroegen en een camping bij zee. Die camping hebben we maar eens opgezocht, het was te laat om nog te gaan lopen. Op deze camping heeft de tent opnieuw een 'storm' mogen ondergaan, en voor dit examen is hij wederom geslaagd.

Hier in Dunvegan wilden we een meerdaagse wandeltocht starten. Het lag in de planning om rond het schiereiland te lopen. We wilden langs Idrigill Point, de MacLeods Maiden, richting de vuurtoren van Neist Point (die ligt erg mooi ligt achter een grote rotswand) en dan langs de MacLeods Tables (tafelbergen) terug naar de camping. Die meneer MacLeod (waar alles naar genoemd is) bezit hier ook nog een kasteel en ook erg veel grond en zoveel eigenwaan dat hij het halve schiereiland naar hemzelf vernoemd heeft.

een mooi uitzicht vanuit de tent op de MacLeods Maiden

De volgende ochtend zijn we in de regen vertokken naar de MacLeods Maiden. Vanaf de camping ga je rechts de verharde weg op en volgt die tot je bij een t-splitsing komt en daar steek je over. Volgens de kaart zou hier een wandelpad door een moerassig nat gebied lopen. Het pad hebben we niet gevonden en we zijn dus maar dwars door het gebied gestoken. Dit lukt wel als je precies tussen de twee heuveltjes doorloopt die je ziet en ook precies op het bos dat je voor je ziet blijft aflopen. Dit is wel een beetje moeilijk als het zicht erg slecht is maar wij hadden hier geluk mee. Als je dan opnieuw een weg tegenkomt ga je deze rechts en blijf je deze volgen (richting Orbost). Je loopt alsmaar rechtdoor tot de verharde weg stopt en het bos in gaat. Je bent dan ook een soort bezoekerscentrum gepasseerd met een bord waar wat info op staat en een aanduiding dat het mogelijk is om rond het schiereiland heen te lopen.

Dan kom je eindelijk op een echt wandelpad waar je steeds weer een mooi uitzicht hebt op zee en eilandjes in de verte. Het pad blijft zo goed als het gaat de kustlijn volgen, gaat wat op en neer en het ligt vol met stenen. Als je het bos uitkomt is het niet meer zover naar die Maiden. Vlak voordat je er bent loopt het pad recht op een diepe afgrond af en daar zie je eigelijk pas goed dat heel Duirinish wordt omgeven door hoge rotsen van wel 100m hoog. Echt een geweldig gezicht, je kan niet beneden komen en je kan ze niet beklimmen, maar er broeden ook zoveel vogels in de rotsen dat je dat ook niet echt wilt. Dit vonden we een mooi kampeerplekje, en in het zicht van de MacLeods Maiden hebben we de tent opgezet. Die Maiden zijn rotspilaren die een eind uit zee oprijzen en met veel fantasie zou je er een vrouwfiguur in kunnen ontdekken.

een perfecte kampeerspot

Na een nacht met veel wind en de nodige kou en regen gingen we in de motregen weer op pad richting de vuurtoren. Helaas kregen we al snel een probleem; het pad was verdwenen, wat overbleef waren kleine schapenpaadjes die overal en nergens naartoe leidden. Na anderhalf uur zoeken en 10 steenmannen gemaakt te hebben om de weg terug te vinden waren we het beu. Na overleg hielden we twee opties over; doorgaan met zoeken met het risico van de rotsen in zee te vallen of teruggaan naar Dunvegan. We kozen voor het laatste. Op de terugweg werd het zowaar droog en kwam de zon tevoorschijn en konden we mooi het uitzicht bekijken. De terugweg was trouwens dezelfde als de heenweg, maar dat was niet eens erg nu alle wolken weg waren en je weer alles kon zien. Terug in het dorp hebben we nog maar eens op de camping overnacht, aangezien we ontdekten dat er op Skye op zondag geen bussen rijden.

>> volgende pagina : de Cuillins