terugblik nabij Landmannalaugar

Landmannalaugar (580m) - Hrafntinnuskur (1128m)

Als de wekker gaat hebben we het al gelijk in de gaten: vandaag geen stralende zon die ons de tent uitbrandt, maar wel laaghangende bewolking en heel soms wat miezer. Wat een verschil met gisteren! We zijn blij dat we gister al zoveel mooi weer foto's hebben gemaakt anders geloven ze thuis echt niet dat de zon hier ook wel eens schijnt ;)

Als we alles waterdicht hebben ingepakt gaan we op weg. Het pad begint meteen achter de hut en er staat daar ook een infobord over de route. Qua afstand in kilometers stelt het allemaal niet zoveel voor, maar we zijn wel benieuwd naar de terreinkwaliteit die we hier gaan krijgen. De route wordt aangegeven met stokken die in de grond staan.

We beginnen gelijk met een klimmetje door een lavaveld, het is niet hoog en we zijn zo boven. Het is te merken dat hier veel mensen lopen want het pad is bijna platgetreden. Het is niet erg, het loopt wel lekker eigenlijk. We lopen richting de mooi gekleurde bergen die we gister zo stralend op de foto hebben gezet. Nu vliegen er wolkenflarden omheen en zijn de kleuren niet zo sprekend, maar toch heeft het wel wat. Het geeft de omgeving op deze manier een spookachtig karakter.

Nadat we links aangehouden hebben komen we bij het eerste actief vulkanisch verschijnsel. Het is een hoop stenen waar onder hoge druk zwaveldampen uitkomen. De aarde rondom de zwavelput is helemaal geel gekleurd, het ziet er vreemd uit. De damp is warm en we blijven een tijdje staan te kijken naar dit verschijnsel. Het is de eerste in een reeks die we zullen tegenkomen.

We lopen verder over een bergflank waar van alle kanten de zwaveldampen uitkomen, het lijkt net of de berg staat te roken en zo zou kunnen ontploffen. Alles in de omgeving is geel/oranje/bruin/rood van kleur, het zijn de beroemde ryolietbergen van IJsland. Om over die bergen heen te komen lopen we steeds over de bergrug mee. Op die manier krijgen we steeds lange hellingen voor de kiezen en zeker voor een eerste dag trekken die zich lang. Gelukkig valt er zoveel moois te zien onderweg dat we "noodgedwongen" regelmatig een korte stop inlassen ;)

de bergen hebben hier onaardse kleuren

We komen langs meertjes met kokend water en modder en langs nog meer gaten in de grond waar zwaveldampen uitkomen. De geur van zwavel is op sommige plekken adembenemend. Vlak langs een klein riviertje is er zelfs eentje die onder zoveel druk staat dat de stoom er met een donderend geraas uitgeblazen wordt. Hier krijg ik echt het idee dat de rots waar de stoom uitkomt echt op het punt van barsten staan, zoveel geweld zit erachter.

Ondertussen stijgen we steeds hoger, wordt het steeds mistiger en komen we in de sneeuw terecht. Alles om ons heen krijgt dezelfde wit/grijze tint en dat doet rare dingen met ons orientatievermogen. Het is moeilijk in te schatten hoe ver/diep of dichtbij iets is. Dat we goed lopen zien we aan de stokken die we tegenkomen. Het zicht wordt steeds minder en met tijden kunnen we de volgende stok nauwelijks zien. In de sneeuw loopt gelukkig wel een spoor en dat volgen we dus maar braaf. We gaan er maar van uit dat al die mensen die ons voor zijn gegaan niet allemaal verdwaald zijn of van een berg zijn afgestort. Omdat het orienteren moeilijk is in deze witte massa lopen we om de beurt voorop en blijven we dicht bij elkaar.

onder hoge druk en met veel geraas komt er stoom uit de grond

We stijgen gestaag door, het is niet steil, maar stiekum komen we steeds hoger. Op het laatst lopen we alleen nog maar door de sneeuw en zien we om ons heen ook niet meer van waar we ongeveer zouden kunnen zijn. We vermoeden ondertussen wel dat we vrij dicht bij de hut zouden kunnen zijn. Dat blijkt ook zo te zijn, na een laatste heuveltje staat de hut er zomaar ineens! We zijn vlug beneden over de laatste sneeuw en we ploffen neer op het terras. Het weer lijkt zich heel even te verbeteren en we mogen genieten van een paar zonnestralen.

Rondom de hut ligt nog bijna overal sneeuw, maar er is een klein sneeuwvrij plekje waar we de tent kwijtkunnen. Het is echt maar piepklein, maar met wat passen en meten lukt het. Aan het eind van de middag staan er zelfs zes kleine tentjes op dit kleine plekje. Ze staan zo opgesteld dat niemand zijn nek hoeft te breken over de scheerlijnen.

Bij de hut is ook een hete poel, maar helaas is deze echt te heet om in te baden.

>> volgende pagina : dag 2