de allerwiebeligste brug van heel Noorwegen

Trektocht door Jotunheimen, dag 1:
Gjendesheim (1000m) - Glitterheim (1374m)

Na een nachtje kamperen naast de hut (Gjendesheim) bij het Gjendemeer kunnen we lekker ontbijten in de hut en smeren we een groot lunchpakket, we hebben vandaag een flinke tocht voor de boeg. Maar eerst moeten we op tijd met het bootje mee wat ons een stuk over het meer naar Memurubu zal brengen. Het bootje vaart maar een paar keer per dag en we willen beslist mee met de ochtendboot. Op weg naar de pier zien dat het druk is maar we zijn de enigen met een grote rugzak...

Als we uit het bootje gestapt zijn lopen we door de drukte naar de hut van Memurubu. Bij deze hut gaat een flink uitgesleten pad omhoog. En zo lopen we ineens tussen heel veel mensen omhoog, het pad naar de Bessegenband (dit is een populaire wandeling over een smalle rotsband hoog boven twee meren) begint hier namelijk ook, en dus is het eerste stuk tot de afslag naar Glitterheim erg druk.

Het lopen in de drukte valt niet mee: regelmatig moeten we uitwijken voor rondzwaaiende wandelstokken en moeten we slalom lopen om allerlei mensen heen... Op een hoogte van 1400 m komt er een wegwijzer in zicht, we mogen linksaf richting Glitterheim. Het is een verademing, we laten de drukte meteen achter ons.

terugblik

Al vrij snel komen we op een naamloze pas, er ligt nog veel sneeuw. We bekijken het eens, het is flink steil, maar er loopt een schuin spoor naar beneden. We beginnen voorzichtig aan, maar de sneeuw is goed en we kunnen gemakkelijk door stappen naar beneden. We zoeken het pad weer op en lopen over een erg stenige helling naar beneden. Ver in de diepte zien we een groot meer, het is het Russvatnet, daar lopen we straks een heel eind langs. Nu eerst hebben we vooral met heel harde wind en een flinke bui van doen. De wind is heel koud, ik heb er spijt van dat ik mijn muts thuis heb gelaten: die was nu toch wel erg lekker geweest.

Na een uur afdalen komen we bij de oever van het meer, het pad is lang niet zo stenig en dat schiet best lekker op. We moeten een aantal keren riviertjes doorsteken, ze zijn vol van smeltwater en ijskoud. We komen langs een hutje en er komt zelfs rook uit de schoorsteen, iemand heeft hier zijn privéhutje staan. Een mooiere plek kan ik er zo gauw niet voor bedenken. We lopen een heel eind langs het meer voordat we weer mogen gaan stijgen op weg naar de volgende pas. Het gaat over een grashelling naar boven en ook hier heeft de harde wind ons snel gevonden.

Na een korte afdaling komen we bij een wilde rivier met een hele smalle zomerbrug. Mark gaat er als eerste over en roept van de overkant dat ik me maar goed moet vasthouden. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen dus ik stap vrolijk de brug op. Het is een vreselijk wiebelig ding en het wild stromende water onder mijn voeten maakt het evenwichtsgevoel er niet beter op. Er zit gelukkig een staaldraad die als leuning dienst doet, maar de planken waar je overheen loopt liggen zo dwars dat je zo de rivier in kijkt. Als ik aan de overkant ben tolt de hele wereld om me heen en moet ik echt even gaan zitten...

Als de wereld weer stilstaat kunnen we weer verder, we lopen door naar boven naar een heel erg stenige hoogvlakte en ondertussen zitten we hier al op 1500m. Het landschap om ons heen is grijs en er liggen overal zwerfkeien, dat maakt het moeilijk om de juiste richting te kiezen. De goede richting wordt hier aangegeven met rechtopstaande stenen en steenmannetjes, maar aangezien hier alles grijs is, zijn ze soms moeilijk te vinden. We zijn zo aan het opletten en kijken dat we op een gegeven ogenblik het idee krijgen dat het landschap aan de wandel gaat. Een andere kant uitkijken en dan opnieuw kijken helpt niet, de stenen bewegen nog steeds. Mark haalt de verrekijker maar eens te voorschijn om te zien wat er nou eigenlijk beweegt daar. Het blijken rendieren te zijn en als we verder rondkijken zien we een hele kudde lopen van wel 50 stuks! Geen wonder dat het landschap bewoog...

Als we genoeg gekeken hebben lopen we weer verder naar de tweede pas van vandaag. Het begint steeds meer te betrekken en als we bij de pas komen (naamloos, 1685 m), begint het zachtjes te sneeuwen. Op de pas ligt ook nog sneeuw en daar waar het eigenlijke pad loopt is de sneeuw heel steil. We zoeken ons een weg naar boven over een minder steil stuk, dat gaat prima. We zijn blij dat het hier even niet zo hard waait, anders was deze sneeuwbui een sneeuwstorm geworden...

Als we over de pas zijn lopen we nog een stuk over de sneeuw en dat loopt best fijn na al die stenenchaos die we tot nu toe tegenkwamen. Op deze pas heb je bij helder weer een mooi uitzicht op de Glittertinden met alle sneeuw en gletsjers er om heen. Jammer genoeg konden wij vanwege de sneeuwbui er niet van genieten. Als we wat lager komen lopen we langs een rivier (de Hestbekken), en ergens beneden zou de hut Glittertinden moeten liggen, maar we zien haar nog steeds niet. Gelukkig is het droog geworden en schijnt de zon, het is heerlijk lopen na al die harde wind, regen en sneeuw die we hebben gehad.

Voor ons gevoel moeten we veel te ver omlopen om bij de hut te komen, maar achteraf viel het wel mee, we zijn gewoon moe en verlangen naar een douche en een overheerlijke maaltijd in de hut. We worden er vriendelijk ontvangen en men wijst ons een mooi kampeerplekje, en ja ook de douche is zalig en het eten is heerlijk. We eten bij het raam en bedenken dat dit toch wel geweldig is: de hele dag lopen en dan 's avonds een heerlijk maal eten met een fantastisch uitzicht op de bergen waar je net doorheen bent gelopen.

>> volgende pagina : dag 2