Onder ons ligt het Kiental.

De tweede dag

van Kiental naar Mitholz (Kandertal)

Na de goed verlopen eerste dag, maakten we vandaag de fout door veel te laat, nl. rond half negen, te vertrekken. Dit zou ons vandaag gaan opbreken zoals zal blijken. Bij ons heerlijke ontbijt waren we ons hiervan nog niet bewust. Het belangrijkste gespreksthema was of Helene mee zou gaan. Zij heeft in het verleden een knieblessure gehad en deze speelde na de eerste wandeldag weer op. Uiteindelijk besloot ze niet mee te gaan, vanwege de lange afdaling die ons te wachten zou staan. Deze dag zouden we via een pas op de hoogte van 2306m oversteken naar het Kandertal.

Bachflue

De weersvoorspelling was uitstekend: koud en zonnig weer. Die voorspelling klopte, zodat we in het winterzonnetje door de alm 'Lengschwendi' langzaam onze hoogtemeters wonnen.
We kozen niet voor de route die ten noorden van de Bachflue keten loopt, maar voor de route ten zuiden van de Bachflue, in de hoop dat we daar wat meer zon zouden vangen. Dat betekende dat we de beek, het Gornerenwasser, eerst een stuk naar het zuiden volgden, alvorens naar het bos toe te klimmen. Boven ons ligt de Bachflue, zoals op bovenstaande foto is te zien.

Het zonnetje werkt lekker mee tijdens onze klim omhoog, het is een prachtige dag. Beneden kunnen we nog goed zonder sneeuwschoenen. Hogerop wordt het tijd onze sneeuwschoenen onder te binden. De route naar de pas, het Sattel, duurt langer dan we hadden verwacht en het terrein is zwaarder dan we hadden gedacht. Wel worden we beloond door prachtige uitzichten, waar de foto's ook blijk van geven.

Hier nadert Hans het hoogste punt van deze dag, het Sattel.

Marian nadert het Sattel, achter haar is in de verte de Thuner See te zien.

Pas omstreeks drie uur zijn we op de pas en dat is natuurlijk veel te laat. Het wordt nl. zo rond vijf uur donker en de afdaling van de pas van 2306m naar het dal dat op ca. 970m ligt, duurt langer dan twee uur, zeker als we in het donker onze weg moeten vinden.

Hans op het Sattel.

In de schemering bereikten we Untere Giesene (1668m). Er loopt een pad naar beneden door een steil terrein met weilandjes en bos, het pad is vrij redelijk te vinden met onze hoofdlampen. Maar snel gaat het niet en we moeten wel heel goed oppassen. Onderweg heb ik alvast naar de beheerster van het appartement dat we hebben gereserveerd gebeld, om te vertellen dat we later zijn. Ze is bezorgd, maar ik vertel haar dat we het wel zullen redden. Pas om half acht 's avonds zullen we beneden in Mitholz aankomen, na ca. twee uur in het donker te hebben gelopen. In het restaurant aan de weg drinken we wat en om tien over acht nemen we de bus naar Kandersteg waar we hartelijk door de eigenaresse worden ontvangen, die zich toch wel zorgen om ons had gemaakt. Helene zorgt voor een grote verrassing: ze heeft niet alleen in het Kiental gewandeld, maar is er ook nog in geslaagd om tijdig naar Kandersteg te komen, inkopen te doen en ons een heerlijk maal te bereiden in ons appartement!

Over het Sattel.

Praktisch

Deze dag hebben we geklommen van ca. 960m naar een pas van 2306m, en vervolgens weer afgedaald naar ca. 960m. Dit is een lange dag, dus we hadden veel eerder moeten vertrekken.
Hoewel in Kandersteg veel hotels, hutten e.d. dicht zijn in november, is er toch nog wel het een en ander te vinden. Voor niet veel geld huurden we een prachtig appartement in Adams Alpine Eden. In het seizoen (bijvoorbeeld zodra het skiseizoen is begonnen), is dit appartement waarschijnlijk onbetaalbaar.

Volgende pagina : de derde dag.

In het laatste licht dalen we af in de richting van het Kandertal.