Zondag : Kemer

We hebben geweldig lang geslapen in een heerlijk bed. Ook het ontbijt is erg goed. Maar na al het drie keer in de rondte lummelen gaan we op pad om Kemer te verkennen. Hardo kent de boulevard nauwelijks terug, alles is verbouwd en veranderd, maar het Nomadenpark weet hij nog te vinden. De irritante muziek jaagt ons er echter snel weg en eenmaal op het strand zien we een prachtig doel om naar toe te wandelen. Uit de zee verrijst een stuk rots kaarsrecht omhoog. We willen onderzoeken of dat beklimbaar is als mogelijk nieuw doel voor een vakantie naar Turkije. Eenmaal gestart met de tocht wordt het prachtige idee ondermijnd door een beveiligingspersoon. We zijn op een 'private-beach' van Club Med en het is helemaal niet de bedoeling dat wij onze voeten hier op het zand zetten. We mogen zowaar een stukje doorlopen om wat verderop het strand te kunnen verlaten. Lopend door de onooglijke bijgebouwtjes van genoemde organisatie belanden we al snel bij het hek waar de volgende bewaker ons op zit te wachten. We kunnen maar één kant op: terug naar Kemer. Goed flauw van.

We lopen door een niet bijster interessant deel van Kemer, komen uit in de hoofdstraat met winkeltjes waar iedereen ons van alles wil verkopen. In het Duits natuurlijk, want we hebben een bordje op ons hoofd waarop staat dat we Duitser zijn. We struinen nog wat door een sinaasappelboomgaard, op het busstation begrijpen we niet welke bus we morgen moeten hebben en we houden het voor gezien. Geen betere plaats in Kemer dan het terras van La Luna. Het kaartmateriaal en het boekje van de Lycian Way komen op tafel om door te nemen en om aan Errol en Paola uit te leggen wat we van plan zijn. Vele vragen worden op ons afgevuurd, Turkije is duidelijk niet gewend aan wandelaars, maar ze vinden het wel tof geloof ik. Tevens vertellen Paola en Errol wat over hun leven, het is erg boeiend om Turkije te leren kennen door de ogen van een Turks-Nederlands echtpaar wat daar al elf jaar samen woont. Het is in Turkije voor vrouwen bijvoorbeeld niet overal toegestaan om een hoofddoek te dragen. Daar kunnen wij in Nederland nog wat van leren.

's Avonds, nadat Errol een poging heeft gedaan een klant naar Antalya airport te brengen maar dit verijdeld zag door een lekke band, gaan we lekker vis eten. Wij hadden voorgesteld om in een goed restaurant in Kemer vis te eten, maar onder de stellige mening van Paola en Errol vertrokken we in de oude Buick naar Ulupinar voor een overheerlijk maal.

>> Maandag : van Kas naar de eerste overnachting zonder water