Maandag: van Kas naar de eerste overnachting zonder water

We zijn er wel een beetje op gebrand om op tijd weg te gaan, maar niet zo erg dat we het onbijt willen overslaan. Het geplande vertrek om een uur of acht à negen wordt rustig uitgesteld. Paola brengt ons eerst naar het benzinestation om de tankjes voor de brander vol te gooien. Droog merkt ze op: "Nou, hier denken ze vast dat jullie van de maan komen". Dan worden we neergezet langs de grote weg waar we de bus naar Kas kunnen aanhouden. Precies om 10.00 uur stappen we in. Het vlakke land rondom Kumluca herkennen we meteen van de kaart, direct is ook al beslist dat we dit gedeelte van de Lycian Way niet gaan lopen. Daarna rijdt de bus precies niet de route die we gaan wandelen: waar de bus langs de kust rijdt, zullen wij door de bergen lopen, en waar de bus door het binnenland gaat, lopen wij langs de kust. Na wat onderbrekingen waarbij zowel de chauffeur als passagiers de benen kunnen strekken, rollen we krap vier uur later de bus voor de laatste maal uit.

Het eerste roodwitje van de Lycian Way is al gespot. Van Turkije zijn vooralsnog geen kaarten beschikbaar waarvan de schaal en de mate van detaillering voldoende zijn om op te kunnen wandelen. Gelukkig is er in de persoon van Kate Clow iemand geweest die de oude handelsroute van de Lyciërs heeft gemarkeerd als wandelroute. Er hoort een boekje bij (The Lycian Way, ISBN 0-9539218-0-8) met informatie over de cultuur en geschiedenis van het land rondom het pad, algemene wetenswaardigheden over Turkije en meer dan voldoende aanwijzingen over wandelen en trekken met rugzak in het algemeen.

Een kop thee en juice d'orange, waterzakken vullen en weg zijn we. De rugzakken zijn zwaar met al onze proviand, het is lekker warm en voor onze ogen ontvouwt zich een prachtig landschap. Iets buiten Kas we rechtsaf een klein paadje in wat ons door een halfbewoond dorpje met zeer grote kippen voert. Al gauw zijn we 'op hoogte', het paadje hobbelt wat op en neer, maar niet noemenswaardig. Lekker om in het ritme te komen. Iets verder nog een laatste huisje (mag geen naam hebben), een klein meisje dartelt op ons af en vraagt of we naar Liman Agazi gaan. Ze wijst naar beneden, maar ja, de markering gaat rechtdoor, wij dus ook. Teleurgesteld zwaait het meisje ons na.
Binnen een uur lopen merken we dat het ontbijt al vergevorderd is in het spijsverteringsgestel, we zoeken een mooi plekje op en de tussendoortjes worden uit de rugzak gevist. Deze zitten echter nog niet op de meest handige plaats (onderin), het grote rugzakvak moet helemaal leeg eer de muesli- en chocoladerepen tevoorschijn komen. Diverse geiten en zelfs twee koeien komen scharrelend dichterbij, met erachteraan een herdersjongen met vuile gescheurde kleren en kapotte bril. Zwijgend hurkt hij naast ons neer. De reep die we hem geven stopt hij in het verfomfaaide plastictasje wat hij met zich draagt, het is Ramadan.

Plots loopt het pad voor ons dood. Het duurt even voor we het pad naar beneden vinden, het is helemaal dichtgezet met kreupelhout. We begrijpen nu ook dat we de afslag naar Liman Agazi daadwerkelijk gemist hebben. Eenmaal beneden heb ik geen zin om terug te lopen, het is nog vroeg genoeg om het volgende kraantje op de kaart (watervoorziening) te kunnen halen, denken we. Door laag bos en struiken dalen we langzaam af naar de kust, waar de tocht verder gaat over de kliffen. Een bijzonder mooi stuk, de ruige kalkstenen ondergrond vergt veel concentratie om over voor te bewegen, dus staan we geregeld stil om wat van de omgeving te bekijken. De zon daalt snel, een halfuur na het verlaten van de kustlijn staan we op een hoogvlakte bedremmeld te kijken, geen water en de schemering is al beduidend ingezet. We besluiten niet in het donker te struinen op zoek naar de volgende waterplaats, hier is een mooi vlak stuk grond voor de tent. Wegens het watergebrek willen we het koken eerst laten voor wat het is, maar de trek is toch wel groot. Een instant maaltijd verbruikt maar een halve liter, een kop koffie kan er ook nog af in combinatie met een slokje whisky als slaapmuts. We hebben het wel voor elkaar, de eerste nacht al geen watervoorziening zonder daar op berekend te zijn, er rest nog krap een liter waarmee we de volgende bron moeten zien te bereiken.

>> Dinsdag : water als leidraad van de tocht