Langs de befaamde Cirque de Gavarnie
naar de Refuge Breche de Roland

Van camping Valle Bujaruelo (1220m)
naar Refuge Breche de Roland (2587m)

Vanaf de camping vertrokken we met middelzware rugzak, tent en eten voor drie dagen en nog wat spul. Direct voorbij de camping de brug oversteken (bordje Puenta los Abetos) en de GR11 stroomopwaarts volgen. Het pad voert door het bos en na een uurtje kom je bij de tweede camping in de Valle de Bujaruelo. Beide campings zijn overigens alleen via een keienweg te bereiken (verboden voor caravans). Bij de brug splitst de weg. We nemen het pad richting "Puento de Bujaruelo o de Gavarnie". Dit is de col die op de grens ligt. Door een groen dalletje lopen we in 2,5 uur omhoog tot de col. Hier is een parkeerplaats waar geen auto's mogen komen.

Het is het eindpunt van een asfaltweg vanuit Gavarnie. De Fransen hopen dat de Spanjaarden een keer een aansluiting maken op deze weg. Gelukkig is dat nog niet gebeurd. Op de parkeerplaats staat een guur windje en ondanks de mooie kampeerplekjes die je hier hebt lijkt ons hier kamperen niet erg aantrekkelijk. Vanuit de parkeerplaats gaat een goed pad omhoog naar de hut (refuge de Breche de Roland). Helaas is dit pad veel belopen door de goede bereikbaarheid. Een paar honderd meter terug is namelijk een parkeerplaats waar wel auto's mogen komen. Aanvankelijk loopt het pad vrij vlak over groene alpen (c.q. Pyreneeën) weiden. Kampeerplekjes volop. Later steiler richting Col de Sarradets. Vlak onder de col moet de beek worden overgestoken via gladgeslepen keien. Altijd amusant om te zien hoe wandelaars met linnen schoentjes heelhuids de beek proberen over te steken. Na het colletje bevindt zich de hut.

Hier openbaart zich ook het uitzicht op Cirque de Gavarnie. Een halfronde rotsmuur van zo'n 1200 meter hoog. Een zeer indrukwekkend gezicht wat maar weer eens bevestigd dat zelfs in een tamelijk geërodeerd gebergte nog wel hoge wanden kunnen voorkomen.

Ons interesseert nu eerst het vinden van een geschikt kampeerplekje. Iets onder de hut blijken talrijke plekken te zijn aangelegd door muurtjes te bouwen en daarbinnen de grond te egaliseren. Ideaal. Even later staat ons tentje op het mooiste plek van de hut.

We genieten van de omgeving. Op de "huisberg" van de hut (Pic de Sarradets) spotten we een klimmer. Het lijkt alsof hij aan het abseilen is, maar staat wel heel lang op dezelfde plek. Zijn touw zit zeker vast. Even later vliegt er een vale gier over op zoek naar een te pletter gevallen schaap.

Tot laat in de avond komen er mensen naar beneden vanaf de Breche de Roland. Dit is een gat in de rotswand die de grens vormt tussen Frankrijk en Spanje. Via dit gat kun je gemakkelijk de grens over. Volgens de legende is het gat ontstaan door een slag van Durandal, het onbreekbare zwaard dat de held Roeland van zich af wierp nadat hij bij Roncesvilles dodelijk gewond was geraakt in de strijd met de Moren. Een geval van erosie lijkt een logischere verklaring.

Inmiddels hebben de abseilende klimmer en z'n maatje wat vastere grond onder de voeten gekregen. Of de gier z'n schaap heeft gevonden is ons niet bekend. Wel begint de Cirque een rode tint te krijgen door de bijna ondergaande zon. Een op watten lijkend wolkendek onderin de Cirque completeert het schouwspel. Het geheel lijkt op een soort dampende kookpot.

>> tweede etappe : Breche de Roland