[ start ]  [ forum ]  [ competitie ]  [ klimgids ]  [ rots ]  [ alpien ]  [ bergwandelen ]
 [ wandel.bergsport.com ]

je bent hier : wandel.bergsport.com > picos de europa
 [ Respect the forest - Take back your rubbish ! ]

 [ Cares kloof ]

Wandelen in het Spaanse Picos de Europa


Door : Ton van den Berg.
Datum : december 1994.

Foto rechts : Cares kloof


Ten eerste

Zaterdag 27 augustus om negen uur zit ik in het auditorium van de TUE te Eindhoven. Na drie uur lang determinanten, Laplace- transformaties, PID-controllers en wat al niet meer, trek ik een sprintje met mijn fiets naar huis. Het tentamen is redelijk gegaan, maar ik zit met mijn gedachten meer in Spanje dan bij de tentamenopgaven voor 3B180 (Dynamische Systemen).

In twee dagen overbruggen we de vijftienhonderd kilometer naar Picos de Europa. We overnachten aan de Franse Atlantische kust, bekijken de Middeleeuwse huisjes in Santillana del Mar en de Villa El Capricho van Gaudi, maar verlaten de Costa Verde snel om via de smalle Hermida-kloof in Potes aan te komen. Via een smalle weg, die soms tot een karrespoor vernauwde, komen we in Posada de Valdeon. In het nabijgelegen gehucht Soto de Valdeon vinden we een kamping.

De dag erna rijden we via een zo mogelijk nog smallere weg naar Cain. In Cain begint de geweldig mooie Cares kloof. Deze kloof is mooier en dieper dan de Verdon-kloof. De Cares stroomt vierhonderd meter boven de zeespiegel, de bergen toornen aan beide kanten omhoog tot 2648 meter. En dat alles zo'n vijfentwintig kilometer van de kust. (Na hier twee weken te hebben rondgedoold kan ik zeggen dat ik de Picos een van de steilste en ruigste gebergten vind die ik ken.)

De dagen daarna brengen Kirsten en ik door in het Westelijke massief. Het westelijke massief wordt door de Cares-kloof gescheiden van het Centrale (en Oostelijke) massief. Het westelijke massief is minder ruig dan het Centrale. Er bevinden zich naast de steile torens en muren (Pena), de kommen gevuld met puin (Jou of Hoyos), ook veel (Alpen)weides (Vega's).

Vanuit Cain, een stukje door de Careskloof, daarna via Canal de Trea binnen twee en een halve kilometer twaalfhonderd meter omhoog! Dezelfde dag dalen we nog af over de Vega's naar Lago Ecrina (een meertje). Door het slechte weer lopen we de volgende dag slechts een uur of drie naar Refugio de Vegaredonda. De dag erop lopen we tot boven de wolken. Op tweeduizend meter boven de zeespiegel schijnt de zon. We lopen door de Jou Santa naar El Bouqette (2015 m.). Van dit pasje dalen we af naar Cain (460 m.). Hemelsbreed slechts twee kilometer!

Na twee rustdagen in het dal, gevuld met een autotocht en wat toeristische onnozelheden, beginnen we aan een tocht door het centrale deel van de Picos.

Zondag vier september

Tussen de toeristen wurmen we ons in de kabine van de kabelbaan. In een paar minuten zijn we zevenhonderd meter hoger. We drinken nog een kopje (oplos)koffie bij El Cable en gaan op pad. We volgen de jeeptrack, waar de Spanjaarden in net pak of op hoge hakken aan een zondags wandelingetje beginnen, of beter nog met de jeep naar een verderopgelegen hotel rijden, slechts tien minuten. We slaan links af bij de ruines van oude veehutten en lopen het Canal de St. Luis in.

Op de kaart staan slechts gedeelten van het pad aangegeven. Toch is de route goed te vinden en aangegeven door steenmannen en gele stippen. Snel spoeden we ons dan ook weg van het massatoerisme en al snel zijn we zeshonderd meter hoger op de Collado de las Nieves. Wanneer we daar wat eten en drinken, zien we ineens gemzen verschijnen. Zonder zich wat van ons aan te trekken, gaan ze staan grazen op een naburige helling. Het zijn er twaalf, waaronder een aantal jongen.

Boven de groene Vega de Liordes langs, lopen we eenzaam en alleen onder de brandende zon, verder naar de hut. Het pad gaat verder over zogenaamde Cairns, een kale kalkbodem doorklieft met spleten en vol met verzakkingen. Deze Cairns en de Jou's zijn het gevolg van het karst-proces. Het vele en zure regenwater zakt weg in de poreuze bodem, maar weet nog wel wat kalk op te lossen. Hierdoor ontstaan kleinere en grotere kommen en gaten. De afmetingen varieren van decimeters tot enkele kilometers!

Verder gaat het langs de indrukwekkende zuidwand van de Torre del Llambrion (2642 m.; de een na hoogste top van de Picos), naar de Refugio Jermoso. Jermoso is afgeleid van Hermoso wat mooi betekend. De hut ligt dan ook schitterend. Van een hoogte boven de tweeduizend meter kijk je op een bijna vijftienhonderd meter lager liggend dal, het Valdeon. Op een kolletje achter de hut zetten we onze tent op. We zien ver beneden ons de Careskloof en het gehele westelijke massief.

Na het eten zakken de wolken tot een hoogte van vijftienhonderd meter. De lucht is boven deze witte wolkenzee strak blauw. We kunnen kilometers ver uitkijken over de Meseta (Spaanse Hoogvlakte) en zover als het oog rijkt is deze bedekt met een witte deken van sluiers en mist. Wanneer de zon achter het westelijke massief de lucht rood, wil ik voor altijd blijven zitten om te genieten van dit surrealistische sprookje.



 [ Uitzicht ]
Uitzicht op het westelijke massief



Dinsdag zes september

We staan vroeg op, ontbijten snel en gaan weer op pad. In het begin vorderen we snel. We werken ons een weg omhoog door de puinhellingen aan de rechterkant van de Hoyo de Llambrion. Het Engelse gidsje vertelt ons het volgende.

Work up into the top R corner of the Hoyo, then enter the obvous gully (I+) that falls between Pt. 2621 and the N Ridge of the Torre de Llambrion. Scramble up the gully (I+), ... to gain the Tiro Callejo, the col between Pt. 2621 and the Llambrion (1.5h from the hut).

We kijken om ons heen en zien links van ons een duidelijk couloir met een pad. Er staan steenmannetjes en dus traveseren we door het puin naar links en klauteren omhoog. Twee en een half uur na het verlaten van de hut zitten we op de kol. We hebben een prachtig uitzicht op de Torre de Cerredo (2648 m.), de hoogste berg van de Picos. Maar een pad naar beneden is er niet. We kijken enige honderden loodrechte meters naar beneden, naar waar we heen willen. We zitten verkeerd.

We dalen weer af en traveseren terug door het puin. De traverse gaat langs een muur waardoor slechts voor hele goede klimmers een weg omhoog te vinden is. We traveseren nu iets naar rechts van het punt waar we omhoog zijn gekomen. Daar zie ik tot mijn opluchting een gele stip staan. Ik zou dit echter niet willen omschrijven als een duidelijk couloir, het is vanuit de Hoyo helemaal niet zichtbaar!

Snel werken we ons een weg omhoog. De passages I+ zijn niet zo moeilijk, maar onze bivakrugzak doet zich voelen evenals het urenlang lopen door steile puinhellingen. Bovendien kijken we tussen onze benen door naar de zeshonderd meter lager gelegen hut en is niet alle rots van even goede kwaliteit. Het 'pad' is echter goed aangegeven met gele stippen en steenman netjes.Aangekomen op een pasje blazen we dan ook even uit en eten en drinken wat. We zitten nu boven de 2600 meter, de lucht is strak blauw en het uitzicht is magnifiek.

From the To. Callejo, descend in an easterly direction (patches of hard snow) until below the nordwall of Torro Tirso, from where it is possible to reach the Cda. Blanca ...

Op zoek naar de afdaling deel twee. Weer echter te vergeefs. Ik klauter zonder rugzak wat naar beneden. Niet echt een optie; steile rots waarover een hoop puin ligt uitgespreid. Wanneer ik een flinke steenlawine een paar honderd meter naar beneden schop, schrikt Kirsten, die me niet meer kan zien, behoorlijk. Als laatste mogelijkheid blijft alleen over de graad op te klimmen. Ik klim eerst een stuk naar rechts. Geen afdaling mogelijk. Dan klim ik een stuk naar links. Daar loop achter de graad weer een pad aangegeven met steenmannetjes. Dit pad komt uit bij een paal waar To. Callejo in het beton is gekrast.



 [ Centrale Picos ]
Uitzicht op de Centrale Picos



Nu, we zitten goed, en hoeven slechts in oostelijke richting af te dalen. Helaas, niets duidt erop dat er hier een mogelijkheid is naar beneden te gaan. Terug is niet gemakkelijk, wat nu? Verderop de graad, in westelijke (!) richting lijkt het makkelijk om van de graad naar beneden te gaan. We proberen dus maar om de graad te volgen. Dit blijkt redelijk te doen. Na een abseil(mep)haak met slinge wordt het klimmen echter beduidend moeilijker.

Ik klim zonder rugzak door om te kijken of we wel verder kunnen. Na twee passages die ik op III waardeer, blijkt dit gelukkig wel het geval. Ik klim daarna de moeilijke passages nog drie keer, met de rugzak van Kirsten, terug en met mijn rugzak nog een keer. Daarna komen we eindelijk in wat makkelijker terrein: steile puinhellingen. Het is vier uur en we zijn gesloopt. Ik kijk nog eens achterom en zie nog steeds niet waar we omlaag konden. Ik zie een muur van steile kalkrotsen; deze tocht staat als wandeling op de kaart, maar lijkt meer op een PD Alpentocht! We besluiten om onze geplande tocht wat in te korten en naar Refugio Veronica te gaan, slechts een uur lopen van hier. Omdat er volgens het gidsje geen water te krijgen is, smelten we sneeuw en vullen daarmee onze waterzak.

Water is een schaars goedje in de Picos, ondanks dat het er erg veel regent (meer als 2000 mm per jaar). De bodem is immers zo poreus dat het water ook meteen weer verdwijnt. Via ondergrondse rivieren komt het pas in het dal weer naar boven toe. De meeste hutten liggen bij een bron; een van de weinige uitzonderingen is Refugio Veronica.

Om zes uur komen we, Kirsten meer dood dan levend, aan bij een rond metalen hutje op een roze blok beton. Een maanlander in deze woesternij van puin en steen; hoe kan de maan er anders uitzien? Gelukkig had de huttenwirt, aangemoedigd door de toeristen van El Cable, cola en jawel, Cervesa. Dat ging er wel in bij de boerenkool met worst. Er was geen plaats voor onze tent, maar het weer was goed, en al snel vielen we onder een met sterren gevulde hemel in slaap.



 [ El Naranjo ]
El Naranjo



Erna

Ik zou nog kunnen verhalen over het vervolg van deze tocht. Over de El Naranjo en zijn westwand, het klimmersmecca van Spanje. Over onze tocht huiswaards, langs Burgos en Riglos, dwars door de Spaanse en Franse Pyreneeen. Helaas is er geen plaats voor dit alles. Kirsten en ik zitten ondertussen weer veilig thuis en mijn vakantiedagen voor dit jaar zijn op. Op dus naar nieuwe avonturen in 1995.

over deze site : welkom

Welkom op wandel.bergsport.com, de site met verhalen over meerdaagse trektochten van climbing.nl, a.k.a. de dutch climbing homepage. Nieuwe verhalen worden altijd aangekondigd op de voorpagina van climbing.nl.

Heb je zelf nog verhalen, informatie of foto's voor wandel.bergsport.com? Graag! Neem daarvoor contact op met Ellen Timmer, de redakteur van deze site.

Gerelateerde sites met verhalen en verslagen zijn overigens:


tochtenverhalen : overzicht



climbing.nl : alpien : verhalen : gebiedsinfo : techniek : materiaal   |   forum : klimgids.nl : zoek : redactie
disciplines : competitie : boulderen : sportklimmen : alpien : bergwandelen   |   special interest : bleau.info : ijskap.nl
blogs : sloper : klimx : loods : jh   |   sacs : n : a : e : g : i : l : nij : t : til : u : y : nsk : nskb   |   org : nmga
sponsors : demmenie : axis : la sportiva : belle maison : nkbv : de klimmuur : klimhal a'dam : evolv
 

© '94-'08 climbing.nl, bleau.info, bergsport.com all rights reserved