Zinderende hitte in het Kakarditsa-massief
van Milia naar Giurzia en Gardiki v.v.

Vandaag verlaten we Milia en gaan we op weg over een wandelpad dat vanuit Milia in de richting van de dorpen Giurzia en Gardiki loopt. Het paadje loopt door eikenbos en op een gegeven moment zien we langs de route een pad (het kikkerachtige dier) ter grootte van twee of drie mensenhanden. Ik heb nog nooit zo'n grote pad gezien en heb het dier daarom gekiekt.

De pad verdwijnt snel tussen de planten, maar laat zich nog net flitsen. Helaas verdwijnt het paadje op een gegeven moment als de helling steiler wordt en we dichter bij de hoofdweg (zandweg) naar Giurzia en Gardiki komen. Waarschijnlijk is het voetpad bij de aanleg van die hoofdweg beschadigd. Na enige klauterpartijen komen we op de hoofdweg terecht, en in de zinderende hitte vervolgen we onze weg. Er is overigens geen verkeer.

Giurzia maakt een uitgestorven indruk en volgens de mensen die wij spreken is er geen winkel. Zo'n winkel hebben we wel nodig, want we willen foerageren voor ons plan van de volgende dag, de oversteek van het Kakarditsa-massief via een eenvoudige pas (hopen we). In de hitte zijn we daarom doorgelopen naar Gardiki. Dat dorp ligt wonderschoon aan een helling maar is een vakantiedorp net als Politéia.

Op het centrale plein vinden we een café en ook treffen we een winkel aan waar we onze inkopen kunnen doen. Het is nog steeds warm, dus het café in het centrum van Gardiki wenkt. Tja, en na een lafenis moeten we ook weer terug naar Giurzia, want daar begint de route naar de pas. Het begint een beetje af te koelen, en tot onze teleurstelling vertrekken twee auto's die naar Giurzia gaan voor onze neus. Er is die dag geen bus meer, dus gaan we maar lopen naar Giurzia. Onderweg kwam er nog een vrachtautootje achterop die bereid was ons het laatste stuk mee te nemen.

Zo arriveren we in Giurzia. Achtervolgd door kleine Griekse jongetjes lopen we door het dorp naar een mogelijk kampeerplekje in de kloof. Na een bepaalde brug gaan de jongetjes terug: hun ouders hebben hun gewaarschuwd dat achter die brug boze wolven huizen. Dat lijkt ons een mooie omgeving voor ons tentje. Wij kamperen deze nacht voorbij de brug, vlak bij de bedding van de rivier. In het namiddagzonnetje hebben we wat rondgerommeld en genoten.

>> volgende pagina : Matsouki