Een hondenleven voor bergwandelaars
spanning en sensatie in de Griekse bergen
van Giurzia naar Matsouki

Vandaag is de grote dag van de pasoversteek. We proberen de zeer globale aanwijzingen van Dubin te volgen. In afwijking van het gidsje zijn we niet de rivier overgestoken, maar volgen we een pad over een heuvelrug. Verderop is het mogelijk om via een bruggetje de zijarm van de rivier over te steken, en de linker rivierarm te volgen. Op een gegeven moment komen we op een zandpad terecht dat langzaam zigzaggend omhoog loopt. Waar het pad vandaan komt wordt ons niet duidelijk. Het zandpad is niet bepaald fascinerend om op te lopen - hoe mooi het uitzicht ook is - maar brengt ons wel buitengewoon efficiënt in de buurt van de pas. Bovendien hebben we het pad helemaal voor onszelf.

In de buurt van de pas liggen drie herdershutjes. De laagste ligt nog redelijk ver naar beneden, het pad zigzagt daar nog omhoog. Het tweede hutje ligt op een plaats waar voor ons voor het eerst zichtbaar wordt dat er nog wel het een en ander aan sneeuw ligt op en bij de pas. De derde hut ligt een stuk verder langs de zandweg, daar zijn we niet meer langs gekomen. Overal groeien krokussen tussen de smeltende sneeuw.

Steenmannen wijzen ons de weg naar de pas. Dit is vermoedelijk de pas die ook door Dubin wordt beschreven. Op weg naar de pas zijn we om wat sneeuwvelden heen gegaan en wandelen over steenblokken, genietend van het mooie uitzicht.

Op de pas is te zien dat het gebergte aan de andere kant van de pas veel steiler is. De helling loopt vrijwel verticaal en er ligt her en der ook nog sneeuw. Als we wat beter kijken zien we iets lager een zigzagpad door het gruis lopen. Als ik dat zie voel ik me niet op mijn gemak. M denkt dat het wel te doen is, dus ik besluit ook naar beneden te sjouwen. Dat betekent zeer geconcentreerd afdalen tot aan de zandweg beneden. Het pad loopt door heel fijn gruis en uitglijden zou kunnen betekenen dat ik op een zeer pijnlijke manier beneden kom. Daar voel ik natuurlijk niet voor.

Als we wat lager op de zandweg staan zien we de steenbrokken op de weg liggen. Ergens rechts van ons rollen een paar keien naar beneden. Het dorp Matsouki ligt ver beneden ons [zie foto hieronder].

Intussen is de lucht bewolkt geraakt en begint het zachtjes te regenen. In de verte horen we gerommel: onweer. Tijdens de regen schuilen we in een herdershutje en overleggen over de verdere route. Dubin belooft dat er onder de pas een pad naar Matsouki zal beginnen. We kijken rond maar kunnen het vervolgpad naar Matsouki niet vinden. Gezien het weer achten we niet verantwoord om nog naar het voetpad naar Matsouki te zoeken, en besluiten we het zandpad verder te volgen. Dat betekent een fikse extra afstand. Af en toe begint het een beetje te onweren, maar echt serieus wordt het niet.

Als we niet ver meer van het dorp Matsouki zijn, kruist een kudde schapen ons pad. We zien dat er drie honden bij de kudde zijn. Als één van de drie honden ons ontdekt begint hij heel fanatiek te blaffen en te dreigen. Het is angstaanjagend. Eén andere hond volgt en met zijn tweeën maken zij een hels kabaal en draaien langzaam om ons heen. Wij durven nauwelijks meer verder te lopen. Op gegeven moment komt de herder aan lopen en gooit stenen naar zijn twee honden. Daarvoor schrikken de twee aggressievelingen wel terug, maar dat betekent niet dat zij mee gaan met de herder, die met de kudde afdaalt in de richting van Matsouki. Heel voorzichtig lopen we verder, en nog wel een half uur worden we achtervolgd door de twee hellebeesten, totdat zij het opgeven en de andere kant uitlopen.

Wij zien dat er inmiddels ook allerlei andere schaapskudden - met naar wij vrezen even woeste honden - richting Matsouki trekken. We wandelen tot een kapel in de hoop dat wij ons daar voor de (andere) honden kunnen verbergen. Ons plan om in de buurt van Matsouki te kamperen wordt de grond in geboord: met al die schaapskudden en ongedisciplineerde schaapshonden wordt dat niks. En hoe komen we in Matsouki met al die honden tussen ons en het dorp? Onze 'redding' wordt gebracht door twee pubers met brommers die ons waarschijnlijk maar slappelingen vonden. Zij komen naar ons toe gebromd, en wij grijpen onze kans door hen te vragen of we met ze mee mogen rijden. Wij mogen met rugzak achter op de brommers klimmen, ieder bij een andere jongen. Zo worden we door de kuddes heen geloodst. Er was nog één lastige herdershond die nog even achter M met zijn begeleider aanzat. Vóór het dorp werden we afgezet, het laatste stuk konden wij zelf lopen.

Zo komen we uitgeput en uitgehongerd rond acht uur 's avonds in het dorp Matsouki aan. Gelukkig kunnen we in het café wat te eten krijgen: we doen ons tegoed aan Griekse salade en brood. Een jongetje wijst ons een plaats aan waar we de tent kunnen neerzetten. Bij het tent opzetten heb ik nog wat gepaniekt omdat ik met mijn moeie kop dacht dat we de haringen kwijt waren...

>> volgende pagina : Ioánina