onderweg naar Fossheim

Rondane, dag 1 : Hjerkinn (1017m) - Fossheim

Na een treinreis van ruim drie uur vanuit Oslo komen we aan het eind van de ochtend aan in Hjerkinn. Wat ons het eerste opvalt is de stilte en de absolute rust om ons heen, wat een verschil met het drukke Oslo! Daarna bedenken we dat het hier ook een stuk frisser is als in het zuiden, en dus komen de jassen tevoorschijn. Het is wel zonnig, maar het waait wel flink door.

Vol goede moed starten we onze tocht, eerst richting de E6. De E6 is de "grote" weg die zich van zuid naar noord door het land slingert. Nu moet je jezelf niet teveel voorstellen van deze weg, hij is gewoon enkelbaans en alleen hoogzomers is er wat drukte, maar de rest van het jaar heb je meer kans een rendier dan een andere auto tegen te komen. De E6 steken we over en we lopen een weg op die het nummer 29 heeft, na nog een stukje asfaltstappen mogen we de eerste weg rechts in. Dit is een halfverhard weggetje en het brengt ons naar Hageseter. Hier is een grote hut, maar deze is nog dicht. Bij deze hut vinden we ook een bordje wat ons naar de Grimsdalhytta wijst en aangezien dat ons doel is lopen we die kant op.

Tot nu toe is alles nog zeer makkelijk te belopen geweest, dat verandert zodra we op het echte wandelpad komen. Het pad ligt bezaaid met stenen en dit zal zo de hele tocht blijven, alleen wisten we dat toen nog niet. Het terrein is erg open, zo hier en daar staan wat struiken, links van ons stroomt een wilde rivier, en de grond is op een aantal plekken erg drassig. Het is goed te merken dat de sneeuw nog maar net weg is.

Op zich levert de wandeling geen problemen op; het pad stijgt geleidelijk en is niet moeilijk. Het weer begint ons wel steeds meer zorgen te baren. Nu we hier zo over deze vlakte lopen merken we dat het steeds harder begint te waaien, we worden zowat omver geblazen. De zon die we zo pas nog zagen wordt nu steeds vaker afgewisseld met hagel, sneeuw en onweer. Vooral van dat laatste worden we erg zenuwachtig, wij zijn tenslotte wel het hoogste punt in de omgeving!

koken bij een warme kachel

Ondertussen lopen we door en proberen we een beschut plekje voor de tent te vinden, het is nog zo'n 8 kilometer lopen naar de Grimsdalhytta en met dit weer vinden we het eigenlijk niet verantwoord meer. Als we weer door een striemende hagelbui lopen met onweer en zware windstoten begin ik het welletjes te vinden. Ik begin net te dromen van een warm haardvuur als Mark ineens een klein hutje ziet. De beslissing is snel genomen, met de wind in de rug rennen we naar het hutje in de hoop achter het muurtje te kunnen schuilen. Tot onze grote verbazing blijkt de deur open te zijn en binnen staat echt een kachel, een tafel, twee bedjes en een berg slaapzakken! Buiten vinden we een stapel hout waarmee we de kachel kunnen laten branden. Ook vinden we een schrift waarin we lezen dat dit hutje "Fossheim" heet en privé eigendom van iemand is. We mogen er in geval van nood gebruik van maken, maar dan is het wel gebruikelijk dat we wat geld in een bus te stoppen die aan de muur hangt. Dat doen we dus, want we vinden het noodgeval genoeg: buiten raast de wind nog steeds voort en het ziet er niet naar uit dat het weer zich zal verbeteren.

Na een overheerlijke pakjesmaaltijd proberen we uit te zoeken waar dit hutje op de kaart ligt, maar dat blijkt niet eenvoudig. In de hut ligt een hele oude kaart waar het op staat, maar op onze (nieuwe) kaart kunnen we het niet vinden. We besluiten dat we dan ongeveer 8 kilometer van Grimsdal af moeten zitten en morgen zien we wel weer verder.

>> volgende pagina : dag 2