Triglav, zomer '98

Tekst : Jan Bongenaar.
Foto's en tekeningen : Ellen Timmer

Op de top, naast die gekke blikken trommel, staat een meisje bier te verkopen. "Koud bier!" Het meisje doet goede zaken. Verkoopt blikjes van 0,3 liter, die in de winkel 100 tolar kosten, voor 500. Niettemin: volop tevreden klanten. Want, mijn god, wat smáákt dat onverwachte bier, nu en hier. In korte broeken en T-shirts, glimmend van het zweet, arriveert steeds nieuw volk. Jee, ze hebben hier bier! En geen lauw bier, maar koud bier. Perfect. Misschien zit er sneeuw in de vuilniszak waar het biermeisje het uit haalt. Of is het zuiver een kwestie van omzetsnelheid? Ik laat haar haar keukengeheim.

Eerste drie foto's van boven naar beneden:
Route van de top van de Triglav richting Mali Triglav
Op de top van de Triglav met de Aljazev Stolp (Aljazev toren)
Zicht op de steile brokkelige wand van de Triglav

Wij - vriend Piet, zijn zoons Michiel van 11 en Wouter van 16, en ik, zijn vanochtend om 7 uur vertrokken uit de hut Vodnikov Dom. Op Kredarica, bij de Triglavski Dom, hebben we gepauzeerd en wat gedronken. Het was een zorgeloze drukte op het terras. De zon scheen uitbundig en er was bijna geen wind. Binnen was de grote hut donker en leeg. Na een kwartiertje zocht ik een plek in de schaduw aan de westzijde van de hut, om de klimtuigjes aan te doen. Elders was het té verblindend licht.

Bovendien had ik behoefte aan enige afzondering. We moesten ons concentreren op wat we gingen doen. Dat was: langs de gewone route van Kredarica over de Mali Triglav (de voortop) en de topgraat naar de top zelf. Net als iedereen. De zorgeloze drukte op het terras suggereerde, op zo'n dag als vandaag, dat het beklimmen van de Triglav niet meer is dan een spelletje in het klimrek van de speeltuin. Maar dat is echt niet het geval, laten de ongevallenstatistieken zien. Ook vandaag niet. Dus wij netjes met klimtuigje, zodat we gebruik konden maken van de speciaal aangelegde en goed onderhouden zekeringen langs de route. Nog enkele mensen die dat zo deden, maar toch waren we meer uitzondering dan regel. Enfin, dat zijn mijn zaken niet. Eerlijk gezegd, als ik alleen geweest was had ik het ook achterwege gelaten.

Kaart van het Triglav gebied (boven).
De Aljazev Stolp (Aljazev toren) op de top van de Triglav: een
bouwsel dat volgens een gidsje in 1895 door priester en bergenthousiast
Jakob Aljaz, priester in Dovje, tot stand werd gebracht (onder).

Bij de jongens was het punt, namelijk dat we ons nu even - een uurtje - op iets leuks, maar (want?) potentieel gevaarlijks moesten concentreren, nog niet overgekomen. Ze waren in een lacherige, melige stemming. Maar ík voelde me verantwoordelijk. Irritatie kwam opzetten. "Stop met dat gegiechel. We gaan nu bergklimmen!" Hielp niet. "Michiel, ik geef je een lel." En ik gaf hem een goed gedoseerde lel met voorbedachten rade. Verbaasd gezicht. Het mooie van kinderen slaan is dat het tegenwoordig zó taboe is dat het helpt. Trouwens, liever een boze Michiel dan een dooie Michiel. Zal ook vader Piet gedacht hebben. Keek een andere kant op.

Een paar minuten later klommen we in de steile rotsen van stalen pen naar stalen pen. Op de stukken waar een staalkabel gespannen was gebruikten we het aan ons klimtuigje bevestigde touwtje met musketon. Klik in, klik uit. De rotsen waren kurkdroog, en deze route is ook niet moeilijk, maar wel zeer steil. Áls je hier valt... Vlot, geconcentreerd en met kennelijk plezier klommen de jongens omhoog. De meligheid - en de lel - van zoëven waren al geheel vergeten. Wouter, met een flinke rugzak, moeiteloos. Michieltje ook moeiteloos, en handig. "Even wachten op pa!" riep Wouter een paar keer. Pa - aan de ene kant een klein rugzakje, aan de andere een dito buikje - volgde in iets lager tempo.

Laatste vier foto's en kaart:
Uitzicht op de Triglavski Dom vanaf de omgeving Dom Planika hut
Uitzicht op de Triglav vanaf de top van de Bovski Gamsovec
Plemenice, de klettersteig naar de Triglav
Overzichtskaart Triglav-gebied

Op de Mali Triglav lieten we de rugzakken liggen. Ik wilde vanaf dit punt langs een andere route van de berg af, via de Dom Planika, aan de zuidkant. Dat is minder steil, en omlaag is moeilijker dan omhoog. Ergens halverwege de topgraat moesten we even wachten op twee mensen vóór ons. Pas na enige tijd merkten we dat er iets aan de hand was. De één, een meisje, stond te huilen, of had gehuild. Hoogtevrees, kennelijk. De bijbehorende jongen stond er met een mengeling van zorgzaamheid en gêne bij. Discreet passeerden we het tweetal. Een groot deel van de topgraat is dermate makkelijk, en de omstandigheden waren zo goed, dat ik een paar keer naar achteren riep: "Laat maar hoor, dat zekeren." Zo vorderden we nog wat sneller.

En nu zit ik dus heerlijk met mijn welverdiende, en vooral zeer onverwachte, biertje op de top. Een genoeglijke samenscholing van plukjes mensen, enkele tientallen. Gewillig laat het biermeisje haar handel een kort ogenblik in de steek om op het knopje van iemands camera te drukken. Kan die persoon er zelf ook op. Al is het een gewone doordeweekse woensdag, vandaag - en gister, en morgen - komen er honderden mensen op de top. Bijna allemaal Slovenen die bezig zijn echt Sloveen te worden. Hun paspoort te verdienen. Want als je de Triglav niet beklommen hebt... Als je de Fuji niet beklommen hebt ben je geen echte Japanner; als je hem meer dan één keer beklimt ben je niet helemaal goed in het hoofd. Hoe zit dat bij Slovenen? Ik hoor van de hoofdredactrice van "Lipa" dat ze hem minstens drie keer beklommen heeft. Jeugdzonden...

--
Jan

Toelichting op de foto's
door Ellen Timmer

De foto's zijn door mij in 1989 gemaakt tijdens mijn trektocht door Slovenië, dat toen nog deel uitmaakte van Joegoslavië. Ik heb een andere route gevolgd dan Jan. Mijn route startte bij de hut Pogacnikov Dom, een hut die ten noordwesten van de Triglav ligt. Vanaf die hut ben ik de B. Gamsovec (2392 m.) opgegaan, en vervolgens naar Luknja (1758 m.) afgedaald. Daar start een klettersteigroute, genaamd "Plemenice" (zie de rode lijn in bovenstaande foto), waarmee de Triglav (2864 m.) vanuit het westen wordt bereikt. Vervolgens zijn wij over de gewone wandelroute vanaf de top van de Triglav naar de hut Triglav dom na Kredarici of Triglavski Dom (2515 m.) gelopen. De meeste wandelaars nemen deze route naar de top.

Jan heeft een wandeling van de hut Triglav dom na Kredarici via de Mali Triglav (2725 m.) naar de top gemaakt, en is op de terugweg bij de Mali Triglav naar de hut Dom Planika (2408 m.) afgedaald.

Kaarten

Ik maakte gebruik van de kaarten van de Planinska Zveza Slovenije, 1:20.000. Destijds heb ik die rechtstreeks in Slovenië besteld, en kreeg ze zonder vooruitbetaling toegezonden! Dat was wel een blijk van vertrouwen. Ik betaalde door overmaking op een DEM rekening.

Literatuur

Een wellicht wat verouderd literatuurlijstje:

• I. Sumljak, Die Slowenische Berg-Transversale Maribor - Triglav - Koper, Planinska Zalozba Slovenije, 1979.
• Kärnten Friuli - v.G. Slovenija, Zascitena Obmocja, een Sloveens / Duitse wandel- en natuurgids.
• Joze Dobnik, Vodnik po planinskih postojankah v sr Sloveniji, Planinska Zalozba Slovenije, 1989, Sloveense gids met overzicht van hutten.
• Triglav, Ein kürzer Führer, Planinska Zalozba Slovenije, 1980.
• A Guide to the Triglav National Park, Triglavski narodni park, Bled 1987.
• Diverse auteurs, Mountains of Slovenia, Cankarjeva Zalozba, Ljubljana, 1989.